Posłuchaj mnie choć trochę, doktorze. Krótki przewodnik po duszy medycyny

Pisanie Przewodnika, odsłaniającego spojrzenie z perspektywy pacjenta, stało się dla mnie doświadczaniem zmieniającym wiele niepodważalnych, jak mi się zdawało, i jedynie słusznych prawd. Przede wszystkim, zgodnie z przesłaniem medycyny narracyjnej, uczę się języka, który opisuje ból, cierpienie, umieranie i samą śmierć. I dzielę się nim, wraz z córką, ze środowiskami lekarzy, pielęgniarek i ratowników medycznych.

Można bowiem powiedzieć, że medycyna narracyjna pomaga w przywracaniu pacjentowi zagrożonej chorobą tożsamości, a także poczucia godności poprzez współtworzenie intersubiektywnej relacji lekarza z pacjentem, która rodzi się w procesie opowiadania-słuchania.

To, o czym mówi ten Przewodnik, może niepokoić, może nawet działać na nerwy, jak wszystko, co narusza stereotypy i podważa utarte poglądy na życie i na śmierć. Taką reakcję może wywołać stwierdzenie, że lekarz tym głębiej odkrywa samego siebie, im mocniej rozpoznaje perspektywę pacjenta. Ale żeby ją rozpoznać, trzeba nauczyć się wysłuchać pacjenta.

Na koniec pragnę podzielić się opinią, którą o Przewodniku i jego twórcy zamieścił profesor Bożydar Iwkow z Bułgarskiej Akademii Nauk, autor przekładu mojej książki na język bułgarski: „To książka, która stanowi celebrację humanizmu – nie tylko lekarskiego, ale przede wszystkim humanizmu Człowieka. Tego Człowieka, który z otwartym umysłem, sercem i duszą podchodzi do cierpienia i bólu bliźniego, w tym osoby umierającej”. I o autorze Przewodnika: „Dzięki niemu medycyna narracyjna, zyskująca w ostatnich latach popularność na całym świecie, staje się także w Polsce coraz bardziej znana i coraz więcej lekarzy bierze udział w prowadzonych przez prof. Woźnego seminariach szkoleniowych”.